Buz Mavisi Gümüş
İnsan, kusursuzluğun peşinde kendinden ne kadar vazgeçer?

Kusursuzluk, insanın kendisine yüklediği en ağır sorumluluklardan biridir. Çünkü insan, çoğu zaman sahip olduklarıyla yetinmek yerine henüz ulaşamadıklarının peşinden koşar. Daha iyisini ister, daha güzelini arar, daha güçlü görünmeye çalışır. Zamanla kendi gerçeğinden uzaklaşarak zihninde yarattığı ideal benliğin peşinden gitmeye başlar. Oysa asıl mesele kusursuz olmak değil, kusursuzluk uğruna insanın kendisinden ne kadar vazgeçtiğidir.
Buz mavisi ve gümüş... İlk bakışta soğukluğu, mesafeyi ve ihtişamı çağrıştıran iki renk. Ancak derinliklerinde çok daha farklı anlamlar taşırlar. Buz mavisi, sakinliğin ardındaki gücü; gümüş ise gösterişe ihtiyaç duymayan zarafeti temsil eder. Bir araya geldiklerinde ortaya çıkan güzellik, hiçbirinin diğerini gölgede bırakmamasından doğar. Belki de kusursuzluğun gerçek karşılığı tam olarak budur: Üstünlük kurmadan, kıskançlığa yer vermeden kendi değerini koruyabilmek.
Günümüz dünyasında kusursuzluk, neredeyse bir zorunluluk hâline getirildi. İnsanlardan her koşulda başarılı olmaları, doğru kararlar vermeleri ve hiçbir zaman yanılmamaları bekleniyor. Görüntüler kusursuz, cümleler ölçülü, hayatlar ise önceden tasarlanmış bir senaryonun parçaları gibi sunuluyor. Ancak bu gösterişli tablonun ardında unutulan önemli bir gerçek var: Hiçbir insan sürekli kusursuz olmak zorunda değildir.
Çünkü hata yapmak bir eksiklik değil, insan olmanın kaçınılmaz bir parçasıdır. Yanılmak yeniden düşünmenin, kaybetmek yeniden başlamanın, susmak ise bazen en güçlü cevabı vermenin başlangıcıdır. Her şeyin mükemmel görünmesini beklemek, hayatın doğal akışını kabul etmemekten başka bir şey değildir.
Asıl mesele, kusursuzluğu aramakta değil, ona ulaşamadığımızda kendimizi değersiz görmeye başlamaktadır. İnsan, başkalarının belirlediği ölçütlerle kendisini değerlendirdikçe kendi değerlerini ve beklentilerini kaybeder. Bir süre sonra ne istediğini değil, nasıl görünmesi gerektiğini düşünür. Kendi hayatının öznesi olmaktan çıkarak başkalarının beklentilerine göre yaşamaya başlar.
Oysa gerçek değer, herkesin ulaşmaya çalıştığı noktada değil, insanın kendi duruşunu koruyabildiği yerdedir. Bir düşüncenin ağırlığı, onu savunan kişinin sesinin yüksekliğiyle; bir insanın değeri ise sahip olduğu imkânlarla ölçülemez. Bazen en güçlü duruş, hiçbir şeyi kanıtlama ihtiyacı duymamaktır.
Belki de kusursuzluk, ulaşılması gereken bir son değil, insanın kendisini tanıma yolculuğunda karşılaştığı bir yanılsamadır. Çünkü hayat, hatasız insanların değil, hatalarından anlam çıkarabilenlerin hikâyesidir. İnsan, eksikliklerini inkâr ederek değil, onları kabul ederek kendisiyle gerçek bir bağ kurabilir.
Buz mavisi gibi mesafeli, gümüş gibi zamansız...
İnsanın gerçek ihtişamı, kusurlarını saklayarak zihninde oluşturduğu görüntüde değil, bütün eksikliklerine rağmen koruyabildiği karakterindedir. Kendini başkalarına benzetmeden, başkalarının beklentilerine göre değişmeden var olabilmek, belki de ulaşılabilecek en değerli olgunluktur.
Benim için Buz Mavisi Gümüş, kusurlarımı kabul ettiğim ve eksikliklerimi tamamlamaya çalışırken kendimden vazgeçmediğim bir düşüncenin karşılığıydı. Her şeyin kusursuz görünmesine ihtiyaç duymadan, kendi gerçekliğimle var olabildiğim bir yerdeydim. Çünkü insanın kendisini tamamlaması, olmadığı birine dönüşmesi değil, kim olduğunu daha iyi anlayabilmesidir.
Sonuçta kusursuzluk, hiçbir şeyin eksik olmadığı bir dünya yaratmak değildir. Her şeyin eksik olabileceğini bilerek kendi değerinden vazgeçmemektir.
Çünkü bazı şeyler kusursuz oldukları için değil, kendilerine özgü kalmayı başarabildikleri için unutulmazdır.
Songül CAN
Bu habere henüz hiç yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yapın!